پرش به محتوای اصلی
نورس دماوندی نورس دماوندی

رباعیات

شمارهٔ ۷

هم در لگن سپهر از شمع خور است

هم در صدف از مشینشی قطره دُر است

چون شخص در آئینه و چون عکس در آب

عالم ز وجود دوست خالی و پر است

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۹در قافله زنده دلان بانگ نوایم
  2. شمارهٔ ۱۰چون غنچه تو را خرده کند جا در مشت
  3. شمارهٔ ۱۱از دور چو آن شعله ی سرکش دیدم
  4. شمارهٔ ۱۲عرش آینه دار مهد علیای علی است
  5. شمارهٔ ۱۳آن شاه که کعبه اش ولادتگاه است
  6. شمارهٔ ۱۴چون مشهدم آشیانه ی جان نجف است
  7. شمارهٔ ۱۵در طرح غزل مرا دواعی باشد
  8. شمارهٔ ۱۶ای مهر تو کیمیای آب و گل من
همه‌ی رباعیات ←

نورس دماوندی درباره‌ی نورس دماوندی

میرزا محمدحسین دماوندی متخلص به «نورس دماوندی» زادهٔ دماوند بود و در همان شهر بالیده بود. از تاریخ تولدش اطلاعی در دست نیست ولی در اواخر قرن یازدهم می‌زیسته و پس از چندی به اصفهان مهاجرت نموده و در زمرهٔ شاگردان صائب تبریزی قرار می گیرد. علاوه بر شاعری در خوشنویسی نیز اهتمام داشته و تنها نسخهٔ دستنویس دیوان شعری که از...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.