پرش به محتوای اصلی
نورس دماوندی نورس دماوندی

رباعیات

شمارهٔ ۱۲

عرش آینه دار مهد علیای علی است

کونین نشانی ز کف پای علی است

چون کعبه بود مولد آن مظهر حق

معمار خدا خلیل بنای علی است

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۴چون مشهدم آشیانه ی جان نجف است
  2. شمارهٔ ۱۵در طرح غزل مرا دواعی باشد
  3. شمارهٔ ۱۶ای مهر تو کیمیای آب و گل من
  4. شمارهٔ ۱۷در هر طرفی ز عشق بنیاد مرا است
  5. شمارهٔ ۱۸هر چند شکسته دست و پایی داریم
  6. شمارهٔ ۱۹زآن رو که خطت به پای جان سلسله است
  7. شمارهٔ ۲۰در بحر طلب بلند طی کردم و پست
  8. شمارهٔ ۲۱خط تو که خون در دل مردم کرده است
همه‌ی رباعیات ←

نورس دماوندی درباره‌ی نورس دماوندی

میرزا محمدحسین دماوندی متخلص به «نورس دماوندی» زادهٔ دماوند بود و در همان شهر بالیده بود. از تاریخ تولدش اطلاعی در دست نیست ولی در اواخر قرن یازدهم می‌زیسته و پس از چندی به اصفهان مهاجرت نموده و در زمرهٔ شاگردان صائب تبریزی قرار می گیرد. علاوه بر شاعری در خوشنویسی نیز اهتمام داشته و تنها نسخهٔ دستنویس دیوان شعری که از...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.