پرش به محتوای اصلی
نورس دماوندی نورس دماوندی

غزلیات

شمارهٔ ۴۹

مده به سیل فنا خانه‌ی دل و دین را

به آب تیغ مشو روی خط مشکین را

چو اشک از مژه‌ام دست بر نمی‌داری

اگر به دیده کشی پنجه‌ی نگارین را

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۵۱عَلَم از قَلَم ساخت دوران مرا
  2. شمارهٔ ۵۲به مجلس‌ها نظر کردیم اعیان و اهالی را
  3. شمارهٔ ۵۳تا لبالب ز می حسن تو شد شیشه‌ی ما
  4. شمارهٔ ۵۴عتاب و لطفت از ابروی مه رویان شود پیدا
  5. شمارهٔ ۵۵شب که پیچد عطر آن پیچیده کاکل در هوا
  6. شمارهٔ ۵۶بس که سهم درد غفلت ناتوان دارد مرا
  7. شمارهٔ ۵۷کباب شد جگر و گریه در گلوست مرا
  8. شمارهٔ ۵۸حمایل حلقه‌ی دام است این زیورپرستان را
همه‌ی غزلیات ←

نورس دماوندی درباره‌ی نورس دماوندی

میرزا محمدحسین دماوندی متخلص به «نورس دماوندی» زادهٔ دماوند بود و در همان شهر بالیده بود. از تاریخ تولدش اطلاعی در دست نیست ولی در اواخر قرن یازدهم می‌زیسته و پس از چندی به اصفهان مهاجرت نموده و در زمرهٔ شاگردان صائب تبریزی قرار می گیرد. علاوه بر شاعری در خوشنویسی نیز اهتمام داشته و تنها نسخهٔ دستنویس دیوان شعری که از...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.