پرش به محتوای اصلی
سیدای نسفی سیدای نسفی

رباعیات

شمارهٔ ۱۲

سبب نظم رباعی اینست: در ولایت بخارا خواجه ساقی و خواجه باقی نام دو تماکوفروش بوده اند. ملا این رباعی را به آنها گفته اند؛ رباعی اینست

چشمم که به خشک سال مشتاقی ماند

دور از رخ یار از ره قاقی ماند

چون غنچه لاله گل کند هر سر سال

داغی که ز ساقی به دل باقی ماند

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۴ - اسبیاتاسپی دارم که دم علم می سازد
  2. شمارهٔ ۱۵ - اسبیاتاسپی دارم کز غمش سوخته ام
  3. شمارهٔ ۱۶ - اسبیاتاسپی که به آب و علفش پروردم
  4. شمارهٔ ۱۷ای آنکه تویی حیات ما باعث بود
  5. شمارهٔ ۱۸صاحب جاها چشم سحرخیز به توست
  6. شمارهٔ ۱۹شاها نفست مسیح را دم بخشید
  7. شمارهٔ ۲۰ای قبله زخدمتت بسی مهجورم
  8. شمارهٔ ۲۱اعدای تو را خاک بود مأوایش
همه‌ی رباعیات ←

سیدای نسفی درباره‌ی سیدای نسفی

میرعابد متخلص به سیّدا معروف به سیّدای نَسَفی در نَسَف یا کرشی (قرشی) کنونی از توابع بخارا زاده شد و در شهر بخارا پرورش یافت. عبدالغنی میرزایف با مراجعه به منابع مختلف بر این نظر است که سیدا در اواخر نیمهٔ نخست سدهٔ هفدهم میلادی چشم به جهان گشوده است. ملیحای سمرقندی تذکره‌نویس معاصر سیدا، او را در سال ۱۶۷۸ دیده و از نو...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.