سیدای نسفی
شمارهٔ ۱۶ - اسبیات
اسپی که به آب و علفش پروردم
شد از غم او زیاده بار دردم
یک سال بهار عمر صرفش کردم
از باغ بلند تا به شهر آوردم
سیدای نسفی
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۱۸صاحب جاها چشم سحرخیز به توست
- شمارهٔ ۱۹شاها نفست مسیح را دم بخشید
- شمارهٔ ۲۰ای قبله زخدمتت بسی مهجورم
- شمارهٔ ۲۱اعدای تو را خاک بود مأوایش
- شمارهٔ ۲۲شاها همه خلق بنده همت تو
- شمارهٔ ۲۳شاها بودم نشسته در خلوت خود
- شمارهٔ ۲۴ای شاه چراغ بزمت افروخته اند
- شمارهٔ ۲۵ای شاه چو سرو باغ یکتا شده ام
درباره‌ی سیدای نسفی
میرعابد متخلص به سیّدا معروف به سیّدای نَسَفی در نَسَف یا کرشی (قرشی) کنونی از توابع بخارا زاده شد و در شهر بخارا پرورش یافت. عبدالغنی میرزایف با مراجعه به منابع مختلف بر این نظر است که سیدا در اواخر نیمهٔ نخست سدهٔ هفدهم میلادی چشم به جهان گشوده است. ملیحای سمرقندی تذکره‌نویس معاصر سیدا، او را در سال ۱۶۷۸ دیده و از نو...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.