سیدای نسفی
شمارهٔ ۱۷
ای آنکه تویی حیات ما باعث بود
هستند جهانی به حیاتت خوشنود
چون ذره به خاک رفته بودم شاها
خورشید عنایتت مرا زنده نمود
سیدای نسفی
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۱۹شاها نفست مسیح را دم بخشید
- شمارهٔ ۲۰ای قبله زخدمتت بسی مهجورم
- شمارهٔ ۲۱اعدای تو را خاک بود مأوایش
- شمارهٔ ۲۲شاها همه خلق بنده همت تو
- شمارهٔ ۲۳شاها بودم نشسته در خلوت خود
- شمارهٔ ۲۴ای شاه چراغ بزمت افروخته اند
- شمارهٔ ۲۵ای شاه چو سرو باغ یکتا شده ام
- شمارهٔ ۲۶ای شسته به مشک تر دهان قلمت
درباره‌ی سیدای نسفی
میرعابد متخلص به سیّدا معروف به سیّدای نَسَفی در نَسَف یا کرشی (قرشی) کنونی از توابع بخارا زاده شد و در شهر بخارا پرورش یافت. عبدالغنی میرزایف با مراجعه به منابع مختلف بر این نظر است که سیدا در اواخر نیمهٔ نخست سدهٔ هفدهم میلادی چشم به جهان گشوده است. ملیحای سمرقندی تذکره‌نویس معاصر سیدا، او را در سال ۱۶۷۸ دیده و از نو...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.