سیدای نسفی
شمارهٔ ۲۰
ای قبله زخدمتت بسی مهجورم
عمریست از این فیض سعادت دورم
رنجوریم از راه کسل نیست مرا
چون دور ز دیدار توام رنجورم
سیدای نسفی
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۲۲شاها همه خلق بنده همت تو
- شمارهٔ ۲۳شاها بودم نشسته در خلوت خود
- شمارهٔ ۲۴ای شاه چراغ بزمت افروخته اند
- شمارهٔ ۲۵ای شاه چو سرو باغ یکتا شده ام
- شمارهٔ ۲۶ای شسته به مشک تر دهان قلمت
- شمارهٔ ۲۷صاحب جاها تویی رفیع الدرجات
- شمارهٔ ۲۸ای شیشه به آب خضر کام قلمت
- شمارهٔ ۲۹صاحب جاها فراغت از دل یابی
درباره‌ی سیدای نسفی
میرعابد متخلص به سیّدا معروف به سیّدای نَسَفی در نَسَف یا کرشی (قرشی) کنونی از توابع بخارا زاده شد و در شهر بخارا پرورش یافت. عبدالغنی میرزایف با مراجعه به منابع مختلف بر این نظر است که سیدا در اواخر نیمهٔ نخست سدهٔ هفدهم میلادی چشم به جهان گشوده است. ملیحای سمرقندی تذکره‌نویس معاصر سیدا، او را در سال ۱۶۷۸ دیده و از نو...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.