سیدای نسفی
شمارهٔ ۲۳
شاها بودم نشسته در خلوت خود
امید گسسته بودم از راحت خود
چون سایه به خاک راه یکسان بودم
از لطف تو راست کرده ام قامت خود
سیدای نسفی
ادامه‌ی رباعیات
- شمارهٔ ۲۵ای شاه چو سرو باغ یکتا شده ام
- شمارهٔ ۲۶ای شسته به مشک تر دهان قلمت
- شمارهٔ ۲۷صاحب جاها تویی رفیع الدرجات
- شمارهٔ ۲۸ای شیشه به آب خضر کام قلمت
- شمارهٔ ۲۹صاحب جاها فراغت از دل یابی
- شمارهٔ ۳۰صاحب جاها مراد از دل یابی
- شمارهٔ ۳۱صاحب جاها همیشه من رنجورم
- شمارهٔ ۳۲عمریست ز گلزار تماشا دورم
درباره‌ی سیدای نسفی
میرعابد متخلص به سیّدا معروف به سیّدای نَسَفی در نَسَف یا کرشی (قرشی) کنونی از توابع بخارا زاده شد و در شهر بخارا پرورش یافت. عبدالغنی میرزایف با مراجعه به منابع مختلف بر این نظر است که سیدا در اواخر نیمهٔ نخست سدهٔ هفدهم میلادی چشم به جهان گشوده است. ملیحای سمرقندی تذکره‌نویس معاصر سیدا، او را در سال ۱۶۷۸ دیده و از نو...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.