پرش به محتوای اصلی
مولانا مولانا

غزلیات

غزل شمارهٔ ۱۷۳

از یکی آتش برآوردم تو را

در دگر آتش بگستردم تو را

از دل من زاده‌ای همچون سخن

چون سخن آخر فروخوردم تو را

با منی وز من نمی‌داری خبر

جادو ام من جادویی کردم تو را

تا نیفتد بر جمالت چشم بد

گوش مالیدم بیازردم تو را

دائم اقبالت جوان شد ز آنچ داد

این کف دست جوانمردم تو را

ادامه‌ی غزلیات

  1. غزل شمارهٔ ۱۷۵از ورای سر دل بین شیوه‌ها
  2. غزل شمارهٔ ۱۷۶روح زیتونیست عاشق نار را
  3. غزل شمارهٔ ۱۷۷ای بگفته در دلم اسرارها
  4. غزل شمارهٔ ۱۷۸می‌شدی غافل ز اسرار قضا
  5. غزل شمارهٔ ۱۷۹گر تو عودی سوی این مجمر بیا
  6. غزل شمارهٔ ۱۸۰ای تو آب زندگانی فاسقنا
  7. غزل شمارهٔ ۱۸۱دل چو دانه ، ما مثال آسیا
  8. غزل شمارهٔ ۱۸۲در میان عاشقان عاقل مبا
همه‌ی غزلیات ←

مولانا درباره‌ی مولانا

مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ سده هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از عالمان و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که میان او و سلطان محمد خوارزم‌شاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و پس از زمانی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا پس از درگذشتن پدر تح...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.