پرش به محتوای اصلی
مشتاق اصفهانی مشتاق اصفهانی

غزلیات

شمارهٔ ۹

ز مه رویان مهی جستم به خوبی آفتاب اما

از این دفتر به دستم فردی افتاد انتخاب اما

چسان ایمن توان شد از فریب نرگس مستش

که خون عاشقان نو شد به تقریب شراب اما

نشان هرگز نیابد تشنه از آبی در این وادی

گهی از دور بیند موجی از بحر سراب اما

به هر کس قسمتی زین کارگه دادند چون مخمل

مقرر شد نصیب بخت ما را نیز خواب اما

در این فصل گلم مشتاق نبود بهر می رهنی

به کوی می‌فروشان خانه ای دارم خراب اما

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۱خضاب از خون عاشق کن نگاری کرده‌ام پیدا
  2. شمارهٔ ۱۲از تنگی دل نیست به لب ره نفسم را
  3. شمارهٔ ۱۳ز زلفش تارک جانم بود پیوند هر مو را
  4. شمارهٔ ۱۴بامید چه جان از تن برآید ناتوانی را
  5. شمارهٔ ۱۵تا کی به ما نشینی بیگانه‌وار یارا
  6. شمارهٔ ۱۶کاش بیرون فتد از سینه دل زار مرا
  7. شمارهٔ ۱۷ما حریف غم و پیمانه کشی پیشه ما
  8. شمارهٔ ۱۸توئی که چاشنی آشتی است جنگ ترا
همه‌ی غزلیات ←

مشتاق اصفهانی درباره‌ی مشتاق اصفهانی

میر سید علی اصفهانی، متخلص به مشتاق (زاده سال ۱۱۰۰ یا ۱۱۰۱ هجری قمری) از سادات حسینی اصفهان بود. وی از شاعران عصر نادر شاه افشار و از بنیان‌گذاران سبک دوره بازگشت بود. او به سبک عراقی شعر می‌سرود. مشتاق، هم‌دورهٔ آذر بیگدلی و هاتف اصفهانی بود. او در سال ۱۱۶۹ یا ۱۱۷۰ هجری قمری، در اصفهان درگذشت و در گورستان تخت فولاد اص...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.