پرش به محتوای اصلی
مشتاق اصفهانی مشتاق اصفهانی

غزلیات

شمارهٔ ۲۶۳

به توان گفتن کدامین عضو از اعضای تو

خوب‌تر از یکدگر باشند سرتا پای تو

بر نتابد رنگ شرک مدعی عشق غیور

بر سر آن کوی جای ما بود یا جای تو

رخ بپایت سوده جا دارد کشد هر دم بخاک

افسر خورشید را از رشک نقش پای تو

جای نازت با رقیبان است هر دم صد نیاز

هست گویا خاصه از بهر من استغنای تو

زان ننالم نیست با من دانمت چون التفات

سوزدم با غیررشک لطف پا برجای تو

میرود زین خاکدان مشتاق و خواهد بوسه‌ای

توشه راه عدم از لعل روح‌افزای تو

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۶۵نی طاقت وصلت مرا نه صبر در هجران تو
  2. شمارهٔ ۲۶۶هر سحر غلتم در خون از نسیم کوی تو
  3. شمارهٔ ۲۶۷میرم چو ز من دور شود آن بت دلجو
  4. شمارهٔ ۲۶۸ای صبا صبحدم چون‌رسی سوی او
  5. شمارهٔ ۲۶۹نمی‌دانم چو رفتی از قفا بینی به کس یا نه
  6. شمارهٔ ۲۷۰چو ماه چارده دارم نگاری چارده‌ساله
  7. شمارهٔ ۲۷۱برق جهان‌سوز حسن آن رخ افروخته
  8. شمارهٔ ۲۷۲دلم را یار پیش ما شکسته
همه‌ی غزلیات ←

مشتاق اصفهانی درباره‌ی مشتاق اصفهانی

میر سید علی اصفهانی، متخلص به مشتاق (زاده سال ۱۱۰۰ یا ۱۱۰۱ هجری قمری) از سادات حسینی اصفهان بود. وی از شاعران عصر نادر شاه افشار و از بنیان‌گذاران سبک دوره بازگشت بود. او به سبک عراقی شعر می‌سرود. مشتاق، هم‌دورهٔ آذر بیگدلی و هاتف اصفهانی بود. او در سال ۱۱۶۹ یا ۱۱۷۰ هجری قمری، در اصفهان درگذشت و در گورستان تخت فولاد اص...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.