پرش به محتوای اصلی
مشتاق اصفهانی مشتاق اصفهانی

غزلیات

شمارهٔ ۲۶۲

زآنکو نروم بلبلم و جای منست این

خلدوسر کویت قفس است آن چمنست این

یاقوت سرشکم خورد از جای دگر آب

نه لعل بدخشان نه عقیق یمن است این

چشمان تو کز باده نازند سیه مست

آهوی خطا ان و غزال ختن است این

دیریست بجوش آمده از مهر تو مگذر

از نشاء خونم که شراب کهن است این

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۶۴به کف پیاله به گلشن روم چسان بی‌تو
  2. شمارهٔ ۲۶۵نی طاقت وصلت مرا نه صبر در هجران تو
  3. شمارهٔ ۲۶۶هر سحر غلتم در خون از نسیم کوی تو
  4. شمارهٔ ۲۶۷میرم چو ز من دور شود آن بت دلجو
  5. شمارهٔ ۲۶۸ای صبا صبحدم چون‌رسی سوی او
  6. شمارهٔ ۲۶۹نمی‌دانم چو رفتی از قفا بینی به کس یا نه
  7. شمارهٔ ۲۷۰چو ماه چارده دارم نگاری چارده‌ساله
  8. شمارهٔ ۲۷۱برق جهان‌سوز حسن آن رخ افروخته
همه‌ی غزلیات ←

مشتاق اصفهانی درباره‌ی مشتاق اصفهانی

میر سید علی اصفهانی، متخلص به مشتاق (زاده سال ۱۱۰۰ یا ۱۱۰۱ هجری قمری) از سادات حسینی اصفهان بود. وی از شاعران عصر نادر شاه افشار و از بنیان‌گذاران سبک دوره بازگشت بود. او به سبک عراقی شعر می‌سرود. مشتاق، هم‌دورهٔ آذر بیگدلی و هاتف اصفهانی بود. او در سال ۱۱۶۹ یا ۱۱۷۰ هجری قمری، در اصفهان درگذشت و در گورستان تخت فولاد اص...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.