پرش به محتوای اصلی
غروی اصفهانی غروی اصفهانی

غزلیات

شمارهٔ ۱۷

برقی از غمزۀ مستی زد

آتش در خرمن هستی زد

تا فتنۀ آن رخ جلوه نمود

بنیاد مرا چه شکستی زد

هندوی دو زلفش آشوبی

در جان یگانه پرستی زد

رفتم که ببوسم پایش را

از بی لطفی سر دستی زد

بالای بلندش را نازم

کز ناز قدم بر پستی زد

صد همچو مفتقر خود را

تیری بفکند و بشستی زد

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۹هر کس بتو دست تولی زد
  2. شمارهٔ ۲۰ای بسته دل اندر خوان طمع
  3. شمارهٔ ۲۱ای محور دایره ملکوت
  4. شمارهٔ ۲۲ای تاب و توانم را برده
  5. شمارهٔ ۲۳ای داغ تو لالۀ باغ دلم
  6. شمارهٔ ۲۴رسوای زمانه «زبانم» کرد
  7. شمارهٔ ۲۵آن کیست که بستۀ بند تو نیست
  8. شمارهٔ ۲۶گر باده دهد بر باد مرا
همه‌ی غزلیات ←

غروی اصفهانی درباره‌ی غروی اصفهانی

محمدحسین غروی اصفهانی(۱۲۹۶ هـ.ق _ ۱۳۶۱ هـ.ق) معروف به «کمپانی اصفهانی» فقیه، شاعر و از مجتهدین مشهور معاصر شیعهٔ امامیه بود. وی در اشعارش، «مفتقر» تخلص می‌کرد. وی در روز دوم محرم سال ۱۲۹۶ هجری قمری در کاظمین به دنیا آمد. او که فرزند «محمدحسن» یکی از بازرگانان متدین و ثروتمند بود از این موقعیت در راه تحصیل علم و علوم ا...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.