پرش به محتوای اصلی
خیالی بخارایی خیالی بخارایی

غزلیات

شمارهٔ ۲

با رخت صورت چین چند کند دعوی را

پیش رویت چه محل دعوی بی معنی را

گر به چین نسخهٔ تصویر ز روی تو برند

تا چه ها روی دهد در فن خود، مانی را

باد آوازهٔ سروِ قدِ تو سوی بهشت

می برد تا که بدین برشکند طوبی را

گر نداری خبر از سیل سرشکم چه عجب

بر تو هیچ است اگر آب برد دنیی را

مدّعی فهم خیالات خیالی نکند

خر چه داند صفتِ معجزهٔ عیسی را

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۴ - استقبال از امیرخسرو دهلویبیش از این مپسند در زاری منِ درویش را
  2. شمارهٔ ۵تا به کی باشد چو نی با ناله دمسازی مرا
  3. شمارهٔ ۶تا دو چشم سیهت غارتِ جان کرد مرا
  4. شمارهٔ ۷چون نی اگر چه عمری خوش می نواخت ما را
  5. شمارهٔ ۸خطت چون از سواد شب رقم زد صفحهٔ مه را
  6. شمارهٔ ۹زهی راست از تو همه کار ما
  7. شمارهٔ ۱۰طیلسانت چو کژ افتاد ببستی او را
  8. شمارهٔ ۱۱گر ز می رنگ نبودی گل سیرابش را
همه‌ی غزلیات ←

خیالی بخارایی درباره‌ی خیالی بخارایی

احمد بن موسی خیالی معروف به خیالی بخاری از شاعران قرن نهم است که در ماوراءالنهر می‌زیسته است. خیالی بخاری از معاصران و شاگردان خواجه عصمت بخاری است. او در عهد الغ‌بیک می‌زیست و در حدود سال ۸۵۰ بدرود حیات گفت. شیخ بهایی غزل او به مطلع «ای تیر غمت را دل عشاق نشانه ...» را تخمیس کرده که بسیار معروف است. آثار وی از روی ن...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.