پرش به محتوای اصلی
خیام خیام

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱۳۹

چون حاصل آدمی در این شورستان

جز خوردن غصه نیست تا کندن جان

خرم دل آنکه زین جهان زود برفت

وآسوده کسی که خود نیامد به جهان

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۴۱رندی دیدم نشسته بر خنگ زمین
  2. رباعی شمارهٔ ۱۴۲قانع به یک استخوان چو کرکس بودن
  3. رباعی شمارهٔ ۱۴۳قومی متفکرند اندر ره دین
  4. رباعی شمارهٔ ۱۴۴گاوی‌ست در آسمان و نامش، پروین
  5. رباعی شمارهٔ ۱۴۵گر بر فَلَکَم دست بُدی چون یَزدان
  6. رباعی شمارهٔ ۱۴۶مشنو سخن از زمانه ساز آمدگان
  7. رباعی شمارهٔ ۱۴۷می خوردن و گرد نیکوان گردیدن
  8. رباعی شمارهٔ ۱۴۸نتوان دل شاد را به غم فرسودن
همه‌ی رباعیات ←

خیام درباره‌ی خیام

حکیم ابوالفتح عمربن ابراهیم الخیامی مشهور به «خیام» -فیلسوف و ریاضیدان و منجم و شاعر ایرانی- در سال ۴۳۹ هجری قمری در نیشابور زاده شد. وی در ترتیب رصد ملکشاهی و اصلاح تقویم جلالی همکاری داشت. وی اشعاری به زبان پارسی و تازی و کتاب‌هایی نیز به هر دو زبان دارد. از آثار او در ریاضی و جبر و مقابله، رسالهٔ «فی شرح ما اشکل من...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.