پرش به محتوای اصلی
خیام خیام

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱۴۷

می خوردن و گرد نیکوان گردیدن

به زآن‌ که به زرق زاهدی ورزیدن

گر عاشق و مست دوزخی خواهد بود

پس روی بهشت کس نخواهد دیدن

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۴۹آن قصر که با چرخ همی‌ زد پهلو
  2. رباعی شمارهٔ ۱۵۰از آمدن و رفتن ما سودی کو؟
  3. رباعی شمارهٔ ۱۵۱از تن چو برفت جان پاک من و تو
  4. رباعی شمارهٔ ۱۵۲می‌ خور که فلک بهر هلاک من و تو
  5. رباعی شمارهٔ ۱۵۳از هرچه بجز می است کوتاهی به
  6. رباعی شمارهٔ ۱۵۴بنگر ز صبا دامن گل چاک شده
  7. رباعی شمارهٔ ۱۵۵تا کی غم آن خورم که دارم یا نه
  8. رباعی شمارهٔ ۱۵۶یک جُرعه میِ کُهَن ز مُلکی نو به
همه‌ی رباعیات ←

خیام درباره‌ی خیام

حکیم ابوالفتح عمربن ابراهیم الخیامی مشهور به «خیام» -فیلسوف و ریاضیدان و منجم و شاعر ایرانی- در سال ۴۳۹ هجری قمری در نیشابور زاده شد. وی در ترتیب رصد ملکشاهی و اصلاح تقویم جلالی همکاری داشت. وی اشعاری به زبان پارسی و تازی و کتاب‌هایی نیز به هر دو زبان دارد. از آثار او در ریاضی و جبر و مقابله، رسالهٔ «فی شرح ما اشکل من...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.