پرش به محتوای اصلی
خیام خیام

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱۴۸

نتوان دل شاد را به غم فرسودن

وقت خوش خود به سنگ محنت سودن

کس غیب چه داند که چه خواهد بودن

مِیْ باید و معشوق و به کام آسودن

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۵۰از آمدن و رفتن ما سودی کو؟
  2. رباعی شمارهٔ ۱۵۱از تن چو برفت جان پاک من و تو
  3. رباعی شمارهٔ ۱۵۲می‌ خور که فلک بهر هلاک من و تو
  4. رباعی شمارهٔ ۱۵۳از هرچه بجز می است کوتاهی به
  5. رباعی شمارهٔ ۱۵۴بنگر ز صبا دامن گل چاک شده
  6. رباعی شمارهٔ ۱۵۵تا کی غم آن خورم که دارم یا نه
  7. رباعی شمارهٔ ۱۵۶یک جُرعه میِ کُهَن ز مُلکی نو به
  8. رباعی شمارهٔ ۱۵۷آن مایه ز دنیا که خوری یا پوشی
همه‌ی رباعیات ←

خیام درباره‌ی خیام

حکیم ابوالفتح عمربن ابراهیم الخیامی مشهور به «خیام» -فیلسوف و ریاضیدان و منجم و شاعر ایرانی- در سال ۴۳۹ هجری قمری در نیشابور زاده شد. وی در ترتیب رصد ملکشاهی و اصلاح تقویم جلالی همکاری داشت. وی اشعاری به زبان پارسی و تازی و کتاب‌هایی نیز به هر دو زبان دارد. از آثار او در ریاضی و جبر و مقابله، رسالهٔ «فی شرح ما اشکل من...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.