پرش به محتوای اصلی
خواجوی کرمانی خواجوی کرمانی

رباعیات

شمارهٔ ۸۲

اقبال تو تیغی که بدست آوردست

آبیست که آتشش بجان پروردست

هر لحظه بخون برنگ کند دندان را

ماننده ی هندوئی که فوفل خوردست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۸۴هستی بهمین نقش هیولانی نیست
  2. شمارهٔ ۸۵اشکم که چو لعل آبدار افتادست
  3. شمارهٔ ۸۶ای کار دلم رفته ز زلف تو ز دست
  4. شمارهٔ ۸۷ای شهره شهر باده باروت خوشست
  5. شمارهٔ ۸۸تا چرخ مرا بدین دیار افکندست
  6. شمارهٔ ۸۹امشب که وصال آن مه سیمبرست
  7. شمارهٔ ۹۰آن فتنه ی نوخاسته دیگر ز چه خاست
  8. شمارهٔ ۹۱دود دل ما باد نباید پنداشت
همه‌ی رباعیات ←

خواجوی کرمانی درباره‌ی خواجوی کرمانی

کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.