پرش به محتوای اصلی
خواجوی کرمانی خواجوی کرمانی

رباعیات

شمارهٔ ۸۷

ای شهره شهر باده باروت خوشست

پیوسته هوای طاق ابروت خوشست

گر عیب کنی بچشم مست آهو را

عیبت نکنم چرا که آهوت خوشست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۸۹امشب که وصال آن مه سیمبرست
  2. شمارهٔ ۹۰آن فتنه ی نوخاسته دیگر ز چه خاست
  3. شمارهٔ ۹۱دود دل ما باد نباید پنداشت
  4. شمارهٔ ۹۲بستان ز شکوفه حلّه پوش آمده است
  5. شمارهٔ ۹۳شخصم ز میان یار نایاب ترست
  6. شمارهٔ ۹۴آن فتنه کن شمع جمع ما بود برفت
  7. شمارهٔ ۹۵آن سرو سخنگو که مه هر جائیست
  8. شمارهٔ ۹۶دارم چو میان او بدن یعنی هیچ
همه‌ی رباعیات ←

خواجوی کرمانی درباره‌ی خواجوی کرمانی

کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.