پرش به محتوای اصلی
خواجوی کرمانی خواجوی کرمانی

رباعیات

شمارهٔ ۸۶

ای کار دلم رفته ز زلف تو ز دست

وی جان خراب من ز بادام تو مست

زان رو که دلم در ابرویت پیوستست

ابروت نمی رود ز چشمم پیوست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۸۸تا چرخ مرا بدین دیار افکندست
  2. شمارهٔ ۸۹امشب که وصال آن مه سیمبرست
  3. شمارهٔ ۹۰آن فتنه ی نوخاسته دیگر ز چه خاست
  4. شمارهٔ ۹۱دود دل ما باد نباید پنداشت
  5. شمارهٔ ۹۲بستان ز شکوفه حلّه پوش آمده است
  6. شمارهٔ ۹۳شخصم ز میان یار نایاب ترست
  7. شمارهٔ ۹۴آن فتنه کن شمع جمع ما بود برفت
  8. شمارهٔ ۹۵آن سرو سخنگو که مه هر جائیست
همه‌ی رباعیات ←

خواجوی کرمانی درباره‌ی خواجوی کرمانی

کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.