پرش به محتوای اصلی
خواجوی کرمانی خواجوی کرمانی

رباعیات

شمارهٔ ۸۵

اشکم که چو لعل آبدار افتادست

با دانه ی دُرّ شاهوار افتادست

سرگشته بهر گوشه ی از آن می گردد

کز مردم دیده بر کنار افتادست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۸۷ای شهره شهر باده باروت خوشست
  2. شمارهٔ ۸۸تا چرخ مرا بدین دیار افکندست
  3. شمارهٔ ۸۹امشب که وصال آن مه سیمبرست
  4. شمارهٔ ۹۰آن فتنه ی نوخاسته دیگر ز چه خاست
  5. شمارهٔ ۹۱دود دل ما باد نباید پنداشت
  6. شمارهٔ ۹۲بستان ز شکوفه حلّه پوش آمده است
  7. شمارهٔ ۹۳شخصم ز میان یار نایاب ترست
  8. شمارهٔ ۹۴آن فتنه کن شمع جمع ما بود برفت
همه‌ی رباعیات ←

خواجوی کرمانی درباره‌ی خواجوی کرمانی

کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.