پرش به محتوای اصلی
خواجوی کرمانی خواجوی کرمانی

رباعیات

شمارهٔ ۸۱

ای آنک برت ملک سلیمان با دست

در خیل تو سرو بنده ئی آزادست

گویند که مردان همه جائی افتند

دور از تو نگر که بنده چون افتادست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۸۳در هر چه نه زان تست نتوان پیوست
  2. شمارهٔ ۸۴هستی بهمین نقش هیولانی نیست
  3. شمارهٔ ۸۵اشکم که چو لعل آبدار افتادست
  4. شمارهٔ ۸۶ای کار دلم رفته ز زلف تو ز دست
  5. شمارهٔ ۸۷ای شهره شهر باده باروت خوشست
  6. شمارهٔ ۸۸تا چرخ مرا بدین دیار افکندست
  7. شمارهٔ ۸۹امشب که وصال آن مه سیمبرست
  8. شمارهٔ ۹۰آن فتنه ی نوخاسته دیگر ز چه خاست
همه‌ی رباعیات ←

خواجوی کرمانی درباره‌ی خواجوی کرمانی

کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.