پرش به محتوای اصلی
خواجوی کرمانی خواجوی کرمانی

رباعیات

شمارهٔ ۱۳۰

شد کشته کسی که در جهان سرور بود

گردونش غلام و مشتری چاکر بود

از تیغ زبان دراز او می دانم

کاین فتنه از آن هندوی بدگوهر بود

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۳۲سروی که بنفشه بر سمن فرساید
  2. شمارهٔ ۱۳۳هر دم که مرا از طلعتت یاد آید
  3. شمارهٔ ۱۳۴تا هجر تو با منش وصالی باشد
  4. شمارهٔ ۱۳۵دی زلف ترا باد سحر می جنباند
  5. شمارهٔ ۱۳۶یارم چو مقیم دل پر خون آید
  6. شمارهٔ ۱۳۷امروز که سبزه گرد باغت بدمید
  7. شمارهٔ ۱۳۸یا رب که میانت بکناری مرساد
  8. شمارهٔ ۱۳۹آن سرو خرامان که چنان می آید
همه‌ی رباعیات ←

خواجوی کرمانی درباره‌ی خواجوی کرمانی

کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.