پرش به محتوای اصلی
خواجوی کرمانی خواجوی کرمانی

رباعیات

شمارهٔ ۱۳۲

سروی که بنفشه بر سمن فرساید

یاری که روان بخشد و روح افزاید

گوئی ز سر زلف کژش یک سر موی

دارد بوئی و بوی آن می آید

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۳۴تا هجر تو با منش وصالی باشد
  2. شمارهٔ ۱۳۵دی زلف ترا باد سحر می جنباند
  3. شمارهٔ ۱۳۶یارم چو مقیم دل پر خون آید
  4. شمارهٔ ۱۳۷امروز که سبزه گرد باغت بدمید
  5. شمارهٔ ۱۳۸یا رب که میانت بکناری مرساد
  6. شمارهٔ ۱۳۹آن سرو خرامان که چنان می آید
  7. شمارهٔ ۱۴۰آن جان عزیز بین که چون خوارم کرد
  8. شمارهٔ ۱۴۱با طرّه بگو تا دل ما باز آرد
همه‌ی رباعیات ←

خواجوی کرمانی درباره‌ی خواجوی کرمانی

کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.