پرش به محتوای اصلی
خواجوی کرمانی خواجوی کرمانی

غزلیات

شمارهٔ ۳۲۳

دلا تا طلعت سلمی نیابی

بدینی روضه ی عقبی نیابی

ز هستی رونق مستی نبینی

ز توبه لذت تقوی نیابی

درین بتخانه تا صورت پرستی

نشان از عالم معنی نیابی

چو مجنون تا درین حی زنده باشی

طناب خیمه ی لیلی نیابی

عصا تا در کفت ثعبان نگردد

ز چوبی معجزه موسی نیابی

نشان دوست از دشمن چه پرسی

که از خر منطق عیسی نیابی

اگر ملک سلیمان در نبازی

چو سلمان طلعت سلمی نیابی

غلام عشق شو کز مفتی دل

ورای عاشقی فتوی نیابی

چو طفلان گر بنقشی بازمانی

بغیر از صورت مانی نیابی

برو خواجو که از سلطان عشقش

برون از آب چشم اجری نیابی

اگر شعری ز شعری بگذرانی

بشعری رفعت شعری نیابی

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۲۵چون نئی سرگشتهٔ چوگان چو گوی
  2. شمارهٔ ۳۲۶شبست و خلوت و مهتاب و ساغر ای بت ساقی
  3. شمارهٔ ۳۲۷گر آن مه در نظر بودی چه بودی؟
  4. شمارهٔ ۳۲۸ای میان تو چو یک موی و دهان یکسر موی
  5. شمارهٔ ۳۲۹خرامنده سروی به رخ گلستانی
  6. شمارهٔ ۳۳۰ای دلم ز زلف سیهت زنّاری
  7. شمارهٔ ۳۳۱تو آن ماه زهره جبینی و آن سرو لاله عذاری
  8. شمارهٔ ۳۳۲بخوبی چون یار من نباشد یاری
همه‌ی غزلیات ←

خواجوی کرمانی درباره‌ی خواجوی کرمانی

کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.