پرش به محتوای اصلی
خواجوی کرمانی خواجوی کرمانی

غزلیات

شمارهٔ ۲۱۲

ای شده بر مه ز شبه مُهره ساز

با شُبه‌ات مار سیه مهره باز

جادوی هاروت‌وَشَت دلفریب

هندوی زنگی صفتت ترکتاز

بزم صبوحی ز قدح برفروز

رایت عشرت به چمن برفراز

وصل گل و بلبل و فصل بهار

زلف تو و ماه و شبان دراز

شعله فروزان بفروزند شمع

پرده نوازان بنوازند ساز

مرغ شد از نالهٔ من در خروش

شمع شد از آتش من در گداز

باده پرستان شراب الست

مست می لعل بتان طراز

شاهد مستان شده دستان نمای

بلبل خوشخوان شده دستان نواز

خادمِ پرده سرا عود سوز

مطربهٔ پرده سرا عود ساز

مجلسیان محرم اسرار عشق

همنفسان غرقهٔ دریای راز

خاطر خواجو و خیال حبیب

دیدهٔ محمود و جمال ایاز

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۲۱۴بگشا بشکر خنده لب لعل شکرریز
  2. شمارهٔ ۲۱۵ای دل ار صحبت جانان طلبی جان درباز
  3. شمارهٔ ۲۱۶در جهان قصّه حسن تو نشد فاش هنوز
  4. شمارهٔ ۲۱۷ز لعل عیسویان قصّه مسیحا پرس
  5. شمارهٔ ۲۱۸دگر وجود ندارد لطیفه ئی ز دهانش
  6. شمارهٔ ۲۱۹ای شبت غالیه آسا و مهت غالیه پوش
  7. شمارهٔ ۲۲۰یار ما را گر غمی از یار نبود گو مباش
  8. شمارهٔ ۲۲۱ای شب زلفت غالیه‌سا وی مه رویت غالیه‌پوش
همه‌ی غزلیات ←

خواجوی کرمانی درباره‌ی خواجوی کرمانی

کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.