پرش به محتوای اصلی
خواجوی کرمانی خواجوی کرمانی

رباعیات

شمارهٔ ۹

اکنون که ز سبزه آسمانی شد دشت

وز سنبل ترناف زمین مشگین گشت

بر طارم پیروزه توگویی نرگس

طاسی‌ست ز زر نهاده در سیمین طشت

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۱نرگس که مدام خوش‌دل و سرمست است
  2. شمارهٔ ۱۲مه ذره‌ای از مهر رخ مهوش ماست
  3. شمارهٔ ۱۳گر سرو سهی به قد او ماند راست
  4. شمارهٔ ۱۴ای آن که شبت جیب ثریا بگرفت
  5. شمارهٔ ۱۵ای چشم تو مخمور و من از چشم تو مست
  6. شمارهٔ ۱۶هر چند که یک موی نَیرزم بر دوست
  7. شمارهٔ ۱۷بر خاک درت غم‌ست کو محرم ماست
  8. شمارهٔ ۱۸چون زلف تو بر مه سر چوگان بشکست
همه‌ی رباعیات ←

خواجوی کرمانی درباره‌ی خواجوی کرمانی

کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.