شمارهٔ ۱۴

ادامه‌ی رباعیات

1. شمارهٔ ۱۶هر چند که یک موی نَیرزم بر دوست
2. شمارهٔ ۱۷بر خاک درت غم‌ست کو محرم ماست
3. شمارهٔ ۱۸چون زلف تو بر مه سر چوگان بشکست
4. شمارهٔ ۱۹ای سرو سهی که قد و بالات خوش‌ست
5. شمارهٔ ۲۰می‌گفت مگر ملامت از ما بگرفت
6. شمارهٔ ۲۱از چشم تو هر که مِی‌پرستی آموخت
7. شمارهٔ ۲۲رو نیست شو ای خواجه که هستت خوانند
8. شمارهٔ ۲۳با اشک و رخ ار سیم و زرت گردانند