پرش به محتوای اصلی
خواجوی کرمانی خواجوی کرمانی

رباعیات

شمارهٔ ۱۸

چون زلف تو بر مه سر چوگان بشکست

گوی دل من بر سر میدان بشکست

از موی تو کار مشک در پا افتاد

از روی تو پشت ماه تابان بشکست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۰می‌گفت مگر ملامت از ما بگرفت
  2. شمارهٔ ۲۱از چشم تو هر که مِی‌پرستی آموخت
  3. شمارهٔ ۲۲رو نیست شو ای خواجه که هستت خوانند
  4. شمارهٔ ۲۳با اشک و رخ ار سیم و زرت گردانند
  5. شمارهٔ ۲۴آن کو به سوی کعبه مرا راه نمود
  6. شمارهٔ ۲۵گر یار نه آن بود که ره می‌پیمود
  7. شمارهٔ ۲۶دیدیم که در کعبه به جز یار نبود
  8. شمارهٔ ۲۷آن‌ها که دوای دل افگار کنند
همه‌ی رباعیات ←

خواجوی کرمانی درباره‌ی خواجوی کرمانی

کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.