پرش به محتوای اصلی
خواجوی کرمانی خواجوی کرمانی

رباعیات

شمارهٔ ۱۹

ای سرو سهی که قد و بالات خوش‌ست

آن دُرج پر از لؤلؤی لالات خوش‌ست

گیسوی دراز را میفکن بر دوش

کآن شعر سیه بر قد و بالات خوش‌ست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۱از چشم تو هر که مِی‌پرستی آموخت
  2. شمارهٔ ۲۲رو نیست شو ای خواجه که هستت خوانند
  3. شمارهٔ ۲۳با اشک و رخ ار سیم و زرت گردانند
  4. شمارهٔ ۲۴آن کو به سوی کعبه مرا راه نمود
  5. شمارهٔ ۲۵گر یار نه آن بود که ره می‌پیمود
  6. شمارهٔ ۲۶دیدیم که در کعبه به جز یار نبود
  7. شمارهٔ ۲۷آن‌ها که دوای دل افگار کنند
  8. شمارهٔ ۲۸مستان چو هوای در میخانه کنند
همه‌ی رباعیات ←

خواجوی کرمانی درباره‌ی خواجوی کرمانی

کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.