پرش به محتوای اصلی
خواجوی کرمانی خواجوی کرمانی

رباعیات

شمارهٔ ۱۳

گر سرو سهی به قد او ماند راست

چوبین و دراز و ناتراشیده چراست؟

ور قامت من نه ابرویش را همتاست

پیوسته بگو راست که بهر چه دوتاست؟

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۵ای چشم تو مخمور و من از چشم تو مست
  2. شمارهٔ ۱۶هر چند که یک موی نَیرزم بر دوست
  3. شمارهٔ ۱۷بر خاک درت غم‌ست کو محرم ماست
  4. شمارهٔ ۱۸چون زلف تو بر مه سر چوگان بشکست
  5. شمارهٔ ۱۹ای سرو سهی که قد و بالات خوش‌ست
  6. شمارهٔ ۲۰می‌گفت مگر ملامت از ما بگرفت
  7. شمارهٔ ۲۱از چشم تو هر که مِی‌پرستی آموخت
  8. شمارهٔ ۲۲رو نیست شو ای خواجه که هستت خوانند
همه‌ی رباعیات ←

خواجوی کرمانی درباره‌ی خواجوی کرمانی

کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.