شمارهٔ ۱۶

ادامه‌ی رباعیات

1. شمارهٔ ۱۸چون زلف تو بر مه سر چوگان بشکست
2. شمارهٔ ۱۹ای سرو سهی که قد و بالات خوش‌ست
3. شمارهٔ ۲۰می‌گفت مگر ملامت از ما بگرفت
4. شمارهٔ ۲۱از چشم تو هر که مِی‌پرستی آموخت
5. شمارهٔ ۲۲رو نیست شو ای خواجه که هستت خوانند
6. شمارهٔ ۲۳با اشک و رخ ار سیم و زرت گردانند
7. شمارهٔ ۲۴آن کو به سوی کعبه مرا راه نمود
8. شمارهٔ ۲۵گر یار نه آن بود که ره می‌پیمود