پرش به محتوای اصلی
خواجوی کرمانی خواجوی کرمانی

رباعیات

شمارهٔ ۱۱

نرگس که مدام خوش‌دل و سرمست است

زان‌ست که دست از قدحِ زر شُست است

در سوسن و سرو بین که معلوم کنی

کآزاده زبان‌دراز و کوته‌دست است

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۳گر سرو سهی به قد او ماند راست
  2. شمارهٔ ۱۴ای آن که شبت جیب ثریا بگرفت
  3. شمارهٔ ۱۵ای چشم تو مخمور و من از چشم تو مست
  4. شمارهٔ ۱۶هر چند که یک موی نَیرزم بر دوست
  5. شمارهٔ ۱۷بر خاک درت غم‌ست کو محرم ماست
  6. شمارهٔ ۱۸چون زلف تو بر مه سر چوگان بشکست
  7. شمارهٔ ۱۹ای سرو سهی که قد و بالات خوش‌ست
  8. شمارهٔ ۲۰می‌گفت مگر ملامت از ما بگرفت
همه‌ی رباعیات ←

خواجوی کرمانی درباره‌ی خواجوی کرمانی

کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.