پرش به محتوای اصلی
خواجوی کرمانی خواجوی کرمانی

رباعیات

شمارهٔ ۷

آن لعل که گنج شایگان‌ست کجاست؟

وان آب که آتش روان‌ست کجاست؟

تا چهرهٔ جان در آن ببینم روشن

آن جام که آیینهٔ جان‌ست کجاست؟

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۹اکنون که ز سبزه آسمانی شد دشت
  2. شمارهٔ ۱۰چون خسرو گل به جای جمشید نشست
  3. شمارهٔ ۱۱نرگس که مدام خوش‌دل و سرمست است
  4. شمارهٔ ۱۲مه ذره‌ای از مهر رخ مهوش ماست
  5. شمارهٔ ۱۳گر سرو سهی به قد او ماند راست
  6. شمارهٔ ۱۴ای آن که شبت جیب ثریا بگرفت
  7. شمارهٔ ۱۵ای چشم تو مخمور و من از چشم تو مست
  8. شمارهٔ ۱۶هر چند که یک موی نَیرزم بر دوست
همه‌ی رباعیات ←

خواجوی کرمانی درباره‌ی خواجوی کرمانی

کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.