پرش به محتوای اصلی
خواجوی کرمانی خواجوی کرمانی

رباعیات

شمارهٔ ۵

یاری اگرت تیغ زند راحت ماست

هم خلوت ما و خالی از خلوت ماست

در حضرت او حضور ما ممکن نیست

کآن جا که بود حضور او غیبت ماست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۷آن لعل که گنج شایگان‌ست کجاست؟
  2. شمارهٔ ۸زین‌سان که به زیر پای غم گشتم پست
  3. شمارهٔ ۹اکنون که ز سبزه آسمانی شد دشت
  4. شمارهٔ ۱۰چون خسرو گل به جای جمشید نشست
  5. شمارهٔ ۱۱نرگس که مدام خوش‌دل و سرمست است
  6. شمارهٔ ۱۲مه ذره‌ای از مهر رخ مهوش ماست
  7. شمارهٔ ۱۳گر سرو سهی به قد او ماند راست
  8. شمارهٔ ۱۴ای آن که شبت جیب ثریا بگرفت
همه‌ی رباعیات ←

خواجوی کرمانی درباره‌ی خواجوی کرمانی

کمال الدین ابوالعطاء محمود بن علی بن محمود، معروف به خواجوی کرمانی از مشاهیر شعرا و عرفای قرن هفتم هجری است. وی در سال ۶۸۹ هجری قمری در کرمان متولد شد و در همانجا به تحصیل علوم و فنون متداول مشغول شد. سپس به سیر و سیاحت پرداخت، به زیارت کعبه رفت و بعدها نیز مدتی درتبریز و شیراز به سر برد. وی به غیر از دیوان قصاید و غزل...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.