پرش به محتوای اصلی
خاقانی خاقانی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱۱۹

کو آنکه به پرهیز و به توفیق و سداد

هم باقر بود هم رضا هم سجاد

از بهر عیار دانش اکنون به بلاد

کو صیرفی و کو محک و کو نقاد

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۲۱دیدی که نسیم نوبهاری بوزید
  2. رباعی شمارهٔ ۱۲۲کس همچو من غریب بی‌یار مباد
  3. رباعی شمارهٔ ۱۲۳دریاب که دل برفت و تن هم بنماند
  4. رباعی شمارهٔ ۱۲۴آن تن که حساب وصل می‌راند نماند
  5. رباعی شمارهٔ ۱۲۵هرچند که از خسان جهان سیر آمد
  6. رباعی شمارهٔ ۱۲۶جانان شد و دل به دست هجرانم داد
  7. رباعی شمارهٔ ۱۲۷تا عشق به پروانه درآموخته‌اند
  8. رباعی شمارهٔ ۱۲۸در راه تو گوشم از خبر باز افتاد
همه‌ی رباعیات ←

خاقانی درباره‌ی خاقانی

افضل‌الدّین بدیل‌ بن علی خاقانی شروانی متخلّص به خاقانی (۵۲۰ قمری در شروان - ۵۹۵ قمری در تبریز) از جملهٔ بزرگ‌ترین قصیده‌سرایان تاریخ شعر و ادب فارسی به‌شمار می‌آید. از القاب مهم وی حسان العجم می‌باشد. آرامگاه او در شهر تبریز است. خاقانی از سخنگویان قوی‌طبع و بلندفکر و یکی از استادان بزرگ زبان پارسی و در درجهٔ اول از ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.