پرش به محتوای اصلی
خاقانی خاقانی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱۲۱

دیدی که نسیم نوبهاری بوزید

ما را ز بهار ما نسیمی نرسید

دردا که چو گل پردهٔ خلوت بدرید

آن گل‌رخ ما پرده نشینی بگزید

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۲۳دریاب که دل برفت و تن هم بنماند
  2. رباعی شمارهٔ ۱۲۴آن تن که حساب وصل می‌راند نماند
  3. رباعی شمارهٔ ۱۲۵هرچند که از خسان جهان سیر آمد
  4. رباعی شمارهٔ ۱۲۶جانان شد و دل به دست هجرانم داد
  5. رباعی شمارهٔ ۱۲۷تا عشق به پروانه درآموخته‌اند
  6. رباعی شمارهٔ ۱۲۸در راه تو گوشم از خبر باز افتاد
  7. رباعی شمارهٔ ۱۲۹هرکس که ز ارباب عبادت باشد
  8. رباعی شمارهٔ ۱۳۰لعلت چو شکوفه عقد پروین دارد
همه‌ی رباعیات ←

خاقانی درباره‌ی خاقانی

افضل‌الدّین بدیل‌ بن علی خاقانی شروانی متخلّص به خاقانی (۵۲۰ قمری در شروان - ۵۹۵ قمری در تبریز) از جملهٔ بزرگ‌ترین قصیده‌سرایان تاریخ شعر و ادب فارسی به‌شمار می‌آید. از القاب مهم وی حسان العجم می‌باشد. آرامگاه او در شهر تبریز است. خاقانی از سخنگویان قوی‌طبع و بلندفکر و یکی از استادان بزرگ زبان پارسی و در درجهٔ اول از ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.