پرش به محتوای اصلی
خاقانی خاقانی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱۲۳

دریاب که دل برفت و تن هم بنماند

وان سایه که بد نشان من هم بنماند

من در غم تو نماندم این خود سخن است

کاینجا که منم جای سخن هم بنماند

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۲۵هرچند که از خسان جهان سیر آمد
  2. رباعی شمارهٔ ۱۲۶جانان شد و دل به دست هجرانم داد
  3. رباعی شمارهٔ ۱۲۷تا عشق به پروانه درآموخته‌اند
  4. رباعی شمارهٔ ۱۲۸در راه تو گوشم از خبر باز افتاد
  5. رباعی شمارهٔ ۱۲۹هرکس که ز ارباب عبادت باشد
  6. رباعی شمارهٔ ۱۳۰لعلت چو شکوفه عقد پروین دارد
  7. رباعی شمارهٔ ۱۳۱در باغچهٔ عمرِ منِ غم پرورد
  8. رباعی شمارهٔ ۱۳۲چون درد تو بر دلم شبیخون آورد
همه‌ی رباعیات ←

خاقانی درباره‌ی خاقانی

افضل‌الدّین بدیل‌ بن علی خاقانی شروانی متخلّص به خاقانی (۵۲۰ قمری در شروان - ۵۹۵ قمری در تبریز) از جملهٔ بزرگ‌ترین قصیده‌سرایان تاریخ شعر و ادب فارسی به‌شمار می‌آید. از القاب مهم وی حسان العجم می‌باشد. آرامگاه او در شهر تبریز است. خاقانی از سخنگویان قوی‌طبع و بلندفکر و یکی از استادان بزرگ زبان پارسی و در درجهٔ اول از ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.