پرش به محتوای اصلی
خاقانی خاقانی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱۲۵

هرچند که از خسان جهان سیر آمد

روشن جانی از آسمان زیر آمد

خاقانی از این جنس در این دور مجوی

بر ره منشین که کاروان دیر آمد

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۱۲۷تا عشق به پروانه درآموخته‌اند
  2. رباعی شمارهٔ ۱۲۸در راه تو گوشم از خبر باز افتاد
  3. رباعی شمارهٔ ۱۲۹هرکس که ز ارباب عبادت باشد
  4. رباعی شمارهٔ ۱۳۰لعلت چو شکوفه عقد پروین دارد
  5. رباعی شمارهٔ ۱۳۱در باغچهٔ عمرِ منِ غم پرورد
  6. رباعی شمارهٔ ۱۳۲چون درد تو بر دلم شبیخون آورد
  7. رباعی شمارهٔ ۱۳۳بخت ار به تو راه دادنم نتواند
  8. رباعی شمارهٔ ۱۳۴بخت ار به مراد با توام بنشاند
همه‌ی رباعیات ←

خاقانی درباره‌ی خاقانی

افضل‌الدّین بدیل‌ بن علی خاقانی شروانی متخلّص به خاقانی (۵۲۰ قمری در شروان - ۵۹۵ قمری در تبریز) از جملهٔ بزرگ‌ترین قصیده‌سرایان تاریخ شعر و ادب فارسی به‌شمار می‌آید. از القاب مهم وی حسان العجم می‌باشد. آرامگاه او در شهر تبریز است. خاقانی از سخنگویان قوی‌طبع و بلندفکر و یکی از استادان بزرگ زبان پارسی و در درجهٔ اول از ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.