پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

غزلیات

شمارهٔ ۷۶

سزد گر غنچه چون من دلخوش آمد

که گل سوی چمن شاد و کش آمد

بمطرب می دهد بلبل سه ضربه

که نقش عشرت از نرگس شش آمد

گل سوری ببستان بوتۀ زر

پر از کاووس زرّین ز آتش آمد

هوا قوس قزح در بازو افکند

که گلبن بر مثال ترکش آمد

ز سستّی چنار چیره دستت

که سرو کم بضاعت سرکش آمد

ز تور آفتاب و عکس لاله

سمند خاک گویی ابرش آمد

صبا آنک بجان می گردد از عشق

ز بس کش عارض سوسن خوش آمد

خرابی از سپاهان دور بادا

که زرّین رود بی دریا کش آمد

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۷۸درد دل از حد گذشت و یار نداند
  2. شمارهٔ ۷۹آه کان قاعدۀ وصل چنان هم بنماند
  3. شمارهٔ ۸۰رخ خوبت به قمر می ماند
  4. شمارهٔ ۸۱خبر گل به چمن می آرند
  5. شمارهٔ ۸۲تا نگارم رای رفتن می زند
  6. شمارهٔ ۸۳سحرگهان که گریبان آفتاب کشند
  7. شمارهٔ ۸۴ای دل تو را گر آرزوی بی‌غمی کند
  8. شمارهٔ ۸۵شاید که دل ز عشق قیامت همی کند
همه‌ی غزلیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.