پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

غزلیات

شمارهٔ ۵۰

دلبرم رسم خود چنین دارد

که دل دوستان غمین دارد

از پی یک حدیث دامن‌گیر

صد جواب اندر آستین دارد

حلقة زلف او ز بلعجبی

چرخ پیروزه در نگین دارد

زلف پرچین زنگی‌آسایش

حکم بر زنگبار و چین دارد

نز تواضع، ز سرکشی باشد

سر که پیش تو بر زمین دارد

نشود خود به کوی او نزدیک

هر که او عقل دوربین دارد

گرد کوی وی آنکسی گردد

که ملالش ز عقل و دین دارد

نخورد هیچ غم به هستی خویش

هر که دلدار نازنین دارد

تن مومین نپرورد چون شمع

هر که او جان آتشین دارد

برهاند ترا ز هستی خویش

عشق خود خاصیت همین دارد

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۵۲هر که چون روی تو رویی دارد
  2. شمارهٔ ۵۳عشق تو گر دست در زمانه برآرد
  3. شمارهٔ ۵۴گل ز رشک تو پیرهن بدرد
  4. شمارهٔ ۵۵سپیده دم بصبوحی شتاب باید کرد
  5. شمارهٔ ۵۶دوش با من نگار من آن کرد
  6. شمارهٔ ۵۷مکن ای دوست اگر بتوان کرد
  7. شمارهٔ ۵۸ز رویت دستهٔ گل می‌توان کرد
  8. شمارهٔ ۵۹باد بر خاک ترک تازی کرد
همه‌ی غزلیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.