پرش به محتوای اصلی
جویای تبریزی جویای تبریزی

غزلیات

شمارهٔ ۹۷۷

ساز شد در پردهٔ خاموشی آخر جنگ من

با صدای دل طپیدن شد بلند آهنگ من

بی لب لعل تو عکس چهره ام در جام می

سودهٔ الماس ریزد از شکست رنگ من

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۹۷۹انکسار مرا تماشا کن
  2. شمارهٔ ۹۸۰غیر را امشب کباب از اختلاط یار کن
  3. شمارهٔ ۹۸۱ساقی بیار باده و عیشم به کام کن
  4. شمارهٔ ۹۸۲امروز چون توان به مدارا گریستن
  5. شمارهٔ ۹۸۳چراغ دودهٔ مجد و علا امام حسین
  6. شمارهٔ ۹۸۴شعلهٔ حسن ز تو سینهٔ سوزان از من
  7. شمارهٔ ۹۸۵شد بهار و گشت عالم گلستان، ما همچنان
  8. شمارهٔ ۹۸۶چو گل شکفت دگر توبه اختیار مکن
همه‌ی غزلیات ←

جویای تبریزی درباره‌ی جویای تبریزی

میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان ‏کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.