پرش به محتوای اصلی
جویای تبریزی جویای تبریزی

غزلیات

شمارهٔ ۹۰۷

ز بی‌تابی شود هردم فزون‌تر آتش شوقم

تپیدن‌های دل دامن زند بر آتش شوقم

کف خاکستر گردون غبار نیستی گردد

فلک از پا در آید چون کشد سر آتش شوقم

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۹۰۹دهد بوی جگر پرکاله آهم
  2. شمارهٔ ۹۱۰از وصال مایوس است این دلی که من دارم
  3. شمارهٔ ۹۱۱بسکه تلخی چشانده هجرانم
  4. شمارهٔ ۹۱۲فزونتر گردد از زهد ریایی نخوت مردم
  5. شمارهٔ ۹۱۳شبی کز یاد آن مه بر جگر دندان بیفشارم
  6. شمارهٔ ۹۱۴عشق در زنهار باشد از دل غم پیشه ام
  7. شمارهٔ ۹۱۵دل را اسیر پیچش آن مو گذاشتیم
  8. شمارهٔ ۹۱۶نمک پروردهٔ لعلت تکلم
همه‌ی غزلیات ←

جویای تبریزی درباره‌ی جویای تبریزی

میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان ‏کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.