پرش به محتوای اصلی
جویای تبریزی جویای تبریزی

غزلیات

شمارهٔ ۹۱۲

فزونتر گردد از زهد ریایی نخوت مردم

کدوی باده بر خود بند تا خود را نسازی گم

گره از رشتهٔ تقدیر نگشاید اگر جویا

سراسر پنجهٔ سعی تو یک ناخن شود چون سم

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۹۱۴عشق در زنهار باشد از دل غم پیشه ام
  2. شمارهٔ ۹۱۵دل را اسیر پیچش آن مو گذاشتیم
  3. شمارهٔ ۹۱۶نمک پروردهٔ لعلت تکلم
  4. شمارهٔ ۹۱۷بزم رقصی زا ن نگار سیمبر می خواستیم
  5. شمارهٔ ۹۱۸تا به معراج فنا یعنی شهادتگاه عشق
  6. شمارهٔ ۹۱۹گل دیدار ترا چون پی چیدن رفتم
  7. شمارهٔ ۹۲۰چون آینه بر روی تو مدهوش نگاهم
  8. شمارهٔ ۹۲۱دل پراضطرابی؛ دست و پا گم کرده‌ای دارم
همه‌ی غزلیات ←

جویای تبریزی درباره‌ی جویای تبریزی

میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان ‏کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.