جویای تبریزی
شمارهٔ ۹۱۰
از وصال مایوس است این دلی که من دارم
او بهشت و طاووس است این دلی که من دارم
قرمزی گل رویی برده صبر و آرامم
در فرنگ محبوس است این دلی که من دارم
جویای تبریزی
ادامه‌ی غزلیات
- شمارهٔ ۹۱۲فزونتر گردد از زهد ریایی نخوت مردم
- شمارهٔ ۹۱۳شبی کز یاد آن مه بر جگر دندان بیفشارم
- شمارهٔ ۹۱۴عشق در زنهار باشد از دل غم پیشه ام
- شمارهٔ ۹۱۵دل را اسیر پیچش آن مو گذاشتیم
- شمارهٔ ۹۱۶نمک پروردهٔ لعلت تکلم
- شمارهٔ ۹۱۷بزم رقصی زا ن نگار سیمبر می خواستیم
- شمارهٔ ۹۱۸تا به معراج فنا یعنی شهادتگاه عشق
- شمارهٔ ۹۱۹گل دیدار ترا چون پی چیدن رفتم
درباره‌ی جویای تبریزی
میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آ...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.