پرش به محتوای اصلی
جویای تبریزی جویای تبریزی

غزلیات

شمارهٔ ۸۹۲

یک‌رنگ بی‌خودی شده از خود بریده‌ام

با وحشت آرمیده‌ام از بس رمیده‌ام

عرش برین مقام من از فیض بی‌خودی است

از خویش رفته‌رفته به جایی رسیده‌ام

چون سایه در ره تو به خاک اوفتاده‌ام

گرد ره فنا شده رنگ پریده‌ام

سر مگوی پرده‌دری‌های غنچه را

جویا هزار بار ز بلبل شنیده‌ام

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۸۹۴غمی در خاطر هر کس وطن گیرد غمین باشم
  2. شمارهٔ ۸۹۵گلگشت چارباغ برو دوش کرده ایم
  3. شمارهٔ ۸۹۶لخت لخت از یاد رویت شد دل بی کینه ام
  4. شمارهٔ ۸۹۷تا ز عکست برگ گل سیما بود آیینه ام
  5. شمارهٔ ۸۹۸نماید چون جرس در راه شوق شوخ بیباکم
  6. شمارهٔ ۸۹۹ننگ منت بر نتابد همت مردانه ام
  7. شمارهٔ ۹۰۰کرد دلها را به مژگان نرگس جانانه موم
  8. شمارهٔ ۹۰۱در سراغ تو غبار رم عنقا گشتیم
همه‌ی غزلیات ←

جویای تبریزی درباره‌ی جویای تبریزی

میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان ‏کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.