پرش به محتوای اصلی
جویای تبریزی جویای تبریزی

غزلیات

شمارهٔ ۸۴

افزود عشق قدر دل دردناک را

اکسیر درد کرده زر این مشت خاک را

از آفتاب روز جزا فیض بیخودی

آسوده کرد سایه نشینان تاک را

مهمان نواز باش و برای خدا مکن

آلودهٔ هزار گنه جان پاک را

عشقش چنان نهفته بماند که دست شوق

در جیب صبر ریخته گل‌های چاک را

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۸۶چوب قفس نخست زخس می کنیم ما
  2. شمارهٔ ۸۷به پیری نشد چاره گردن کشان را
  3. شمارهٔ ۸۸لایق نبود کینهٔ چرخ اهل صفا را
  4. شمارهٔ ۸۹ز زلف و کاکلت ای نازنین گره بگشا
  5. شمارهٔ ۹۰چه چاره است دل سر زدیده بر زده را
  6. شمارهٔ ۹۱غم بود چاره حریف به غم آموخته را
  7. شمارهٔ ۹۲بی درد بر کنار مریز آب دیده را
  8. شمارهٔ ۹۳گرم دارد شیخ ما با خویشتن هنگامه را
همه‌ی غزلیات ←

جویای تبریزی درباره‌ی جویای تبریزی

میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان ‏کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.