پرش به محتوای اصلی
جویای تبریزی جویای تبریزی

غزلیات

شمارهٔ ۷۹۹

در راه شوق جانان عزم سفر مبارک

بر فوج غم دلم را فتح و ظفر مبارک

امروز صید مطلب بست آرزو به فتراک

تیر دعای ما را بال اثر مبارک

شکر خدا که امروز کام از لبش گرفتم

بر گلبن امیدم گلبرگ تر مبارک

کردیم نوبر بوس نام خدا ز لعلش

بر نخل نارس ما بادا ثمر مبارک

رویت به ملک خوبی صاحب قران شد از خط

با برگ گل قران ریحان تر مبارک

بستم میان همت جویا به سیر لاهور

امید وصل یاری نازک کمر مبارک

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۸۰۱نه همین چون نی، گلو بی دور ساغر بود خشک
  2. شمارهٔ ۸۰۲در تنم از خون نمی گذاشت فریاد
  3. شمارهٔ ۸۰۳دل از کف رفت بدگو را ز کلفت در وفور زنگ
  4. شمارهٔ ۸۰۴کشیده لاله شراب شبانه از رگ سنگ
  5. شمارهٔ ۸۰۵حسن صدا از آن دهن غنچه فام تنگ
  6. شمارهٔ ۸۰۶باشد کسی که سر خوی او ز جام دل
  7. شمارهٔ ۸۰۷گل کی نهد از ناز قدم بر سر بلبل
  8. شمارهٔ ۸۰۸خنجر مژگان او زد زخم پنهانی به دل
همه‌ی غزلیات ←

جویای تبریزی درباره‌ی جویای تبریزی

میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان ‏کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.