پرش به محتوای اصلی
جویای تبریزی جویای تبریزی

غزلیات

شمارهٔ ۷۲۷

آب از گداز دل نخورد سرو آه اگر

چون داغ لاله قد نکشد از بر جگر

شفتالویی به جان ز لب یار می خریم

بیجا نگشته ایم به سودای او بمر

سرگرم رقص گشت و مباد آفتی رسد

از موج پیچ و تاب به آن نازنین کمر

مردان برای متقیان عین راحت است

بر روزه دار عید بود راحت سفر

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۷۲۹رفت می نوشیم ز یاد آخر
  2. شمارهٔ ۷۳۰نیست جز افغان مرا در بزم آن مکار کار
  3. شمارهٔ ۷۳۱به فکر نام مباش اینقدر همین زنهار
  4. شمارهٔ ۷۳۲چون شود محو از دل خاکی سرشت ما غبار؟
  5. شمارهٔ ۷۳۳یادش از شوخی به دل ما را نمی گیرد قرار
  6. شمارهٔ ۷۳۴گذشتم از سر عشقت من و خیال دگر
  7. شمارهٔ ۷۳۵آمدی مستانه و گل گل طرب دارد بهار
  8. شمارهٔ ۷۳۶دلم از هجر تو خون است امروز
همه‌ی غزلیات ←

جویای تبریزی درباره‌ی جویای تبریزی

میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان ‏کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.