پرش به محتوای اصلی
جویای تبریزی جویای تبریزی

غزلیات

شمارهٔ ۳۸۷

نبود دلی که در طلب اعتبار نیست

آسودگی گل چمن روزگار نیست

از فیض داغ عشق که گل گل شکفته است

دل را امید و بیم خزان و بهار نیست

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۳۸۹ای خودآرا ترسم از پهلوی دلآزاریت
  2. شمارهٔ ۳۹۰با تو در پیری دلم جویای الفت گشته است
  3. شمارهٔ ۳۹۱سهل باشد دل گر آن چشم سیه دزدیده است
  4. شمارهٔ ۳۹۲پیوسته عشق درصدد خودنمایی است
  5. شمارهٔ ۳۹۳ابروست که بر چهرهٔ دلدار بلند است
  6. شمارهٔ ۳۹۴دیدم کلاه ابروی آن کجکلاه کج
  7. شمارهٔ ۳۹۵شد در آگاهی یکی صد زو دل دانا چو موج
  8. شمارهٔ ۳۹۶ریزد از هر حلقهٔ آن زلف عنبر بار کج
همه‌ی غزلیات ←

جویای تبریزی درباره‌ی جویای تبریزی

میرزا دارا یا میرزا دارا بیک جویا تبریزی که اصل وی از تبریز است در کشمیر به دنیا آمد و در تبریز نشو و نما یافت و به سال ۱۱۱۰ یا ۱۱۱۸ه.ق درگذشت. در عهد عالمگیرشاه، مشهور شد و مورد احترام و اکرام وی و حاکمان ‏کشمیر قرار گرفت. جویا تبریزی از چهره‌های نامدار در سبک هندی است. او از مهم‌ترین شاگردان صائب تبریزی به شمار می‌آ...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.